Bir ay önce o kapıyı kapatmamayı seçmiştim. Yanılmışım.
Kapanmalıymış, orada, o anda. Belki daha öncesinde de.

Kime güveneceğimi bilemeden duruyorum. Kırık dökük oldu içim. Parçalandı; birlikte olduğum adam da, en yakın arkadaşım da.. Dağıldı hepsi.

Bir mail ile insanın hayatı parça parça olabiliyormuş, yeni öğrendim.

Zaten bildiğin, hissettiğin şeylere gözlerini kapatıp, güvende olmayı seçersen yeniliyormuşsun hayatta. Yenildim ben.