yolculuk başlarken...

Frankfurt Uluslararası Havalimanı’ndayım. Duyduğum ilk andan itibaren heyecan içinde beklediğim seyahat sonunda başladı. Gideceğim yerin ötesinde gittiğim yolu da, gidiyor olma hissini de seven ben, burada beklediğim, bekleyeceğim 2 saatten dolayı da mutluyum aslında.

Kanada.. Toronto.. 4,5 gün boyunca sürecek bir toplantı programı.. ama asıl onun yanında gidilecek, görülecek yeni yerler, çekilecek fotoğraflar, keşfedilecek sokaklar ve konuşulacak, tanışılacak yeni insanlar var.. bekliyorum, az kaldı, çok az.. :)

geri sayım zamanı..

az kaldı!..
bir yandan iş, bir yandan hazırlıklar, o yapılacak, bu eksik kaldı koşuşturmacası içinde o kadar da farkında değilim ama galiba telaş yapmaya başladım yavaştan..
geçmiş ilişkileri, aşkları son zamanlarda, daha önce hep olduğundan daha sık hatırlamam da bu telaştan herhalde.. 


bir durup kendimle kalamadım ve içimdeki heyecanın, telaşın farkına varamıyorum o yüzden.. sadece sakin bir geri sayım halindeyim ki hiç normal birşey değil bu halim.. ya da kendimi sakin zannediyorum..  (bu daha büyük ihtimal sanırım.. :)) 


bugün 8 kaldı!! 

yeni başlangıçlara diyorum..

Yeni bir başlangıç günü bugün! Yeni bir sayfa.. Yeni bakış, yeni beklentiler, yeni insanlar hayatımda...
4 yılın ardından bir yerden ayrılmak zor, tuhaf. Ama tebdil-i mekanda ferahlık vardır derler ya, öyle oluyor gerçekten galiba.

Cuma enteresan bir gündü. Telefonsuz, bilgisayarsız, kafamda iş düşünceleri olmaksızın öyle yürüyüp, etrafa bakındığım, amaçsızca yol kenarında oturup, gelen geçen insanları seyrettiğim bir gün geçmemişti hayatımda uzuun zamandır. Belki bir tek kayak yaparak geçirdiğim o kış günü vardı böyle. Onun dışında haftasonları İstanbul sokaklarında, akşamları evde, hatta geceleri ve hatta yazın yazın tatilde bile aklımda iş olmadan bir tam günüm geçmedi son birkaç yıldır. O yüzden sanırım, Cuma günü kendimi zaman zaman buldum iş düşünürken. Zihnimi boşaltmak için "uğraştım" gerçekten. Ama keyifti. Her anıyla boşlukta durmak ferahlıktı içimde.

Şimdi sabah deniz yolculuğuyla başlayıp başladığım yeni işimde, yeni masamda yazıyorum bunları. İlk gün boşluğundan yararlanarak... Keyifli ve mutlu olacağını umuyorum önümüzdeki tüm zamanın.

başarıyla geçecek bir zaman istiyorum bu yeni adımda.. ama daha önemlisi; keyifle, huzurla.....

yine yeni yeniden...

Uzuuunn zamanlardan sonra yazmaya başladım yeniden. İçten gelen bir istek bu, öyle "yazmalıyım" diyerek olmuyor. Kendiliğinden geldi yine hayatıma, kendiliğinden de gidecek muhtemelen bir zaman sonra. 


Galiba insan, içinin huzursuz olduğu zamanlarda daha çok yazma hissiyatında oluyor. İstemsizce.. Sadece içindekileri anlatabilmek gayretiyle....