#unutMADIMAKlımda

Bugün 2 Temmuz!
Yıllar öncesinden gelen is, duman kokusu sarıyor sanki insanın içini..

Şahsen hiç tanımadığım o insanların acısını taşıyor olmalıyım içten içe bir yerlerde ki her yıl bugün gelince bir huzursuzluk kaplıyor yüreğimi. Gülümsesem de günlük yaşananlara, bir tarafım hüzünle kalıyor, hatırlıyor.. eksiliyor hatırladıkça da!

Benim için tahayyül etmesi bile mümkün değil orada yaşananları.

Bir tarafta, alevler içinde kalan, yazdıkları, söyledikleri, okudukları sebebiyle, barış içinde yaşamayı, birlik olmayı, birlikte olmayı savundukları, istedikleri için alevler arasında bırakılan, yanan; hem bedenleri, hem de hatıraları küle dönen insanlar, alevler içinde parlayarak karanlığa gömülen aydınlar.. Diğer tarafta, öldürmeyi yasaklamış bir yaratıcının adını bağırarak, kendinden farklı düşünen, barış isteyen, birlik isteyen insanları diri diri alevler içinde bırakan, yok etmeyi, öldürmeyi kendine gaye edinmiş, düşmanca bir hırsın içinde benliğini kaybeden cani kalabalık..  Aynı ülkenin, aynı toprağın, aynı geçmişin insanlarını bu derece büyük bir zıtlıkla karşı karşıya getiren, asla birleşmesi mümkün olmayan uçlara iten bir koca boşluk! Anlamsız, tarifsiz, acı dolu!

Bugün 2 Temmuz! 21 yıl öncesinden gelen çığlıklar, bağırışlar biraraya gelip sessizleşiyor içimde. Susuyorum, kelimeler boğazımda düğümlendiği, sözcükler anlamını yitirdiği ve aslında ne söylesem eksik kalacağı için...
Kırgınım, kızgınım, öfkeliyim.. Affedemiyorum aynı toprakları, aynı ülkeyi, aynı geçmişi paylaştığım insanların içinde bunca düşmanlık, canilik olmasını, alevler arasında kalanların çığlıklarına kulakların kapatılmasını, din örtüsünün ardına sığınılarak o en büyük günahın, hem de bunca canice işlenmesini ve en önemlisi yaptıklarının yanlarına kalmasını..

Bu ülkede, affedemediğim, benliğimi acıtan, utanarak baktığım, ülkeme ait olmamasını dilediğim onlarca, yüzlerce şey var belki. Ama MADIMAK en acısı, en derini, en yarası kapanmayanı...

Bugün 2 Temmuz!
#unutMADIMAKlımda