...

yazmak perdesinin ardına geçtim şu günlerde. yazmak var sadece, biriktirdiklerimi dışarı atabilirim belki umuduyla tutunduğum. ama hayat öyle tuhaf bir akışta ilerliyor ki, ben daha yazdığımı bitiremeden yeni şeyler birikiveriyor içimde ağır gelen. eziliyorum ben. inancım kayboluyor hayatta kimi değerlere ki onlar benim için kilit noktalar birçok yerde. dönüp kendimi suçlar buluyorum her adımımda. kendime yönlendiriyorum oklarımı ve canım zaten yeterince acırken ben kanatıyorum kendimi biraz da. kapılarımı kapatıp dışarıya, duvarlarımı yükseltiyorum. uzaklaştırıyorum kendimi farkında olarak ya da olmayarak. bir yanım 2005 kışının o Aralık gününü anımsıyor ve biliyor kendimi kapattığım karanlığın ve sessizliğin nasıl olduğunu. korkuyorum bir parçamla o yüzden, en çok da kendimden.