yüz yüze

sizce de birşeyler yanlış gitmiyor mu bu dünyada?.. insanlar isteyerek ya da istemeden kaçınmıyorlar mı içlerinde yaşananları göstermekten?.... korkmuyorlar mı maskelerini çıkarmaktan, hissettiklerini ifade etmekten?.. sıkılmıyorlar mı perdeler ardında yaşamaktan?..
bu kadar zor mu gerçekten, sahici olabilmek, sahiden kendin olabilmek?..
kendime de soruyorum, başkalarına da.. "gerçek miyiz?.."
herkes aynı şekilde cevaplıyor.. "ben gerçeğim"
peki niye herkes maskeler ardına gizli?.. gerçek olmak -olduğunu söylemek- de bir maske olmuş sanki.. tüm yüzlerin üstüne bir yüz daha.....

üstelik sadece başkalarına karşı bir gizlenme hali değil bu.. giderek kendimizden de gizlenen insanlar oluyoruz.. üzülmeyelim, kırgınlıklar yaşamayalım diye, içimizden geçenleri, hissettiklerimizi inkar ediyoruz, yok sayıyoruz..


...


yüz yüzeyim artık kendimle ben
aynı takımda değiliz sevgilim
ben uyamam bundan böyle sana
SAHİCİ DUYGULARIN peşindeyim
kalbim bedenimden de büyük
desen de olmaz HİSSETMELİSİN
herkes bu nedenle tanıdık
GERÇEK YÜZÜNÜ GÖSTERMELİSİN
kimse kalkamaz bunun altından
bu dünya böyle diyebilirsin
ya ileriye gidersin, ya yerinde sayarsın
ya yarına yetişebilirsin
KAYBETME ÜMİDİNİ KORUMAYA AL
ya ölmeli ya kalmalı, DENEMELİSİN
(sertab erener)